“Ik fiets nooit meer zonder helm. Zonder dat je het beseft, kan je leven plots voorbij zijn. Ik ben intens dankbaar dat ik een tweede kans heb gekregen.”
Op zondagavond 8 september 2024 was ik met de fiets onderweg naar huis. Ik droeg geen helm, eigenlijk deed ik dat nooit. Het regende zo hard dat ik sneller fietste dan normaal. Ik wilde gewoon zo snel mogelijk thuis zijn.
Van de val zelf herinner ik me niets. Het eerstvolgende beeld dat ik heb, is dat ik wakker werd op de intensieve zorgen in het UZ Gent. Een vrouw had vanuit haar appartement de klap gehoord en meteen de hulpdiensten gebeld. Tot op de dag van vandaag ben ik haar intens dankbaar. Wie weet hoe lang ik daar anders nog had gelegen.
In het ziekenhuis stelde men een hersenbloeding vast: een subarachnoïdale bloeding, een bloeding in de ruimte tussen de hersenen en de schedel. Van mijn verblijf herinner ik me niet zo veel. Ik moest er een tijd blijven ter observatie. Overdag sliep ik bijna voortdurend, ’s nachts werd ik om de zoveel tijd wakker gemaakt voor neurologische testen.
Na verloop van tijd mocht ik het ziekenhuis verlaten. “Je hebt geluk gehad,” zei de neuroloog nogmaals bij mijn ontslag. En dat klopt. Ik heb ongelofelijk veel geluk gehad.
De weken daarna waren hels. Ik was thuis van het werk, maar mocht niet alleen zijn. Ik was voortdurend duizelig, had barstende hoofdpijn en kon prikkels nauwelijks verdragen. Ik sliep nog steeds extreem veel. Pas na drie maanden kon ik mijn leven langzaam weer beginnen oppikken. Ik ging opnieuw werken en kon voorzichtig weer sporten.
Na verloop van tijd leek alles weer zoals vroeger. En toch ook niet. Want eigenlijk zal het nooit meer helemaal hetzelfde zijn. Ik fiets nooit meer zonder helm. Zonder dat je het beseft, kan je leven plots voorbij zijn. Ik ben intens dankbaar dat ik een tweede kans heb gekregen.
Anna – 30 jaar
