Een helm dragen is geen optie maar een noodzaak.
Enkele jaren geleden ben ik ’s nachts zwaar ten val gekomen met de fiets. Ik droeg geen helm. Wat volgde was ernstig: een schedelbreuk, hersenzwelling en een hersenbloeding. Ik heb enorm veel geluk gehad. Het ongeval gebeurde in het donker, en zonder de persoon die mij toevallig vond, weet ik niet hoe het was afgelopen. Hij zag het licht van mijn fiets branden in de berm en besloot te stoppen. Ironisch genoeg had hij zelf ooit een hersenbloeding gehad, waardoor hij de rest van zijn leven niets meer kan ruiken. Misschien net daarom besefte hij hoe cruciaal snel ingrijpen kan zijn. Ik ben hem tot vandaag ontzettend dankbaar.
Door het ongeval mocht ik drie maanden niet naar school en moest ik herexamens afleggen. Maar nog zwaarder woog de onzekerheid. Zou ik volledig herstellen? Zou ik ooit nog op hetzelfde niveau kunnen wielrennen? In het begin was zelfs sporten een vraagteken.
Gelukkig werd ik uitstekend begeleid en gerustgesteld: ik zou er niets blijvends aan overhouden. Toch moet ik de rest van mijn leven voorzichtig zijn: voldoende slapen en matig zijn met alcohol, om geen epilepsie uit te lokken. Als topsporter waren dat gelukkig al vanzelfsprekende keuzes.
Sindsdien is één ding duidelijk: een helm dragen is geen optie, maar een noodzaak.
Jari – 29 jaar
