De fietshelm heeft mijn leven gered!
Op dinsdag 16 december 2025 vertrok ik ‘s morgens rond 5u45 met mijn elektrische fiets naar mijn werk Ziekenhuis Azorg Campus Moorselbaan in Aalst.
Die ochtend vertrok ik een 5-tal minuutjes later dan anders waardoor ik voor de spooroverweg nabij mijn woonplaats stilstond. Ik was nog ruim op tijd om te starten met mijn job als zorgkundige. Mijn shift begint om 6u30 en ik sta elke dag op een andere afdeling omdat ik deel uitmaak van de mobiele equipe. Ik ben 16 jaar tewerkgesteld binnen Azorg en fiets al 14 jaar elke dag door weer en wind naar mijn werk. Een zalig gevoel is dat. Ik ben dan ook een natuurmens, ‘s ochtends de vogeltjes horen fluiten, daar word ik intens gelukkig van.
De weg die ik afleg van Lede naar Aalst ken ik na al die jaren blindelings van buiten. Die ochtend van 16 december 2025 nam ik zoals gewoonlijk en nietsvermoedend dezelfde route. In Aalst reed ik het viaduct op en bij de afrit ga ik steeds afremmen aangezien het een enorm gevaarlijk punt is voor fietsers. Autobestuurders nemen het daar niet zo nauw met de voorrangsregel van de fietsers en zwakke weggebruikers. Ik draag elke dag mijn fietshelm en fluojas.
Toch werd ik die ochtend omstreeks 6u15 aangereden op dat punt door een autobestuurder die na het ongeluk vluchtmisdrijf pleegde.
Ik herinner me tot op de dag van vandaag niets meer van het fietsongeluk. Ik ben wakker geworden op spoed en moest die dag zelf werken op deze dienst. Aan de verlichting en aan de oranje kleurige brancards had ik door dat ik op spoed beland was. Collega’s vanop spoed stonden rond mij om mij de eerste zorgen toe te dienen. Ik had geen flauw idee hoe erg ik er aan toe was. Ze vertelden mij dat ik een fietsongeluk heb gehad met auto en dat de autobestuurder vluchtmisdrijf had gepleegd . En ze zeiden dat mijn man op komst was. Ik ben die dag ter observatie op de dienst neurologie terechtgekomen en dit voor 24u. Ik had een zware hersenschudding, oogkasbreuk links, sleutelbeenbreuk links, schaambeenbreuk en uit mijn linkeroor had ik bloed verloren.
Na 24u en medische controle mocht ik naar huis om te herstellen. Ik was weken aan mijn ziekenbed gekluisterd. Dit was het laatste dat ik wou. Elke dag moest ik beroep doen op verpleging en hulp van mijn gezin en familieleden om mij te verzorgen, huishoudelijke taken, enz.
Ik kreeg bezoek van twee dames die de eerste zorgen hebben toegediend en de 112 hebben gecontacteerd. Als dan één van deze dames zegt dat een ambulancier zei – en ik citeer – “als deze dame erdoor komt is het dankzij dit”, met mijn fietshelm in zijn handen, dan kan ik zeggen dat ik door het oog van de naald ben gekropen en besef ik dat ik een engelbewaarder heb gehad. En dat de fietshelm mijn leven heeft gered!
